παίζοντας έναν Paladin..

       Η γυναίκα έκανε μια ύστατη προσπάθεια να ξεφύγει. Οι δυνάμεις της όμως την πρόδωσαν. Οι  αμέτρητες  πληγές που είχε σε όλο της  κορμί,  δεν της επέτρεψαν παρά να συρθεί λίγα μέτρα παρακάτω.  Ο δαίμονας , ακολουθούσε το θύμα του σε απόσταση αναπνοής, αντλώντας ευχαρίστηση από την κάθε στιγμή
. Τότε, σε αποκορύφωμα της έκστασής του έβγαλε ένα σατανικό γέλιο, σήκωσε το σπαθί  και την απάλλαξε μια για πάντα από το μαρτύριο της. Ύστερα, πάτησε με το πόδι στο κουφάρι της και έμεινε να θαυμάζει το έργο του. Ένα ολόκληρο χωριό παραδομένο στις φλόγες  και τα πτώματα των κατοίκων του δεξιά κι αριστερά, να συμπληρώνουν τέλεια ένα σκηνικό φρίκης.
    Ξαφνικά, ο  καλπασμός ενός αλόγου  ακούστηκε από μακριά. Ο δαίμονας γύρισε το κεφάλι και είδε στο λόφο έναν πάνοπλο ιππότη,  λουσμένο σε άσπρο φως.  Ο ιππότης άρχισε να κατεβαίνει το λόφο ψέλνοντας έναν πολεμικό ύμνο προς τιμήν του θεού του. Καθώς πλησίαζε η ψαλμωδία γίνονταν όλο και πιο δυνατή. Τώρα πια η φωνή του είχε γίνει μια  ουράνια χορωδία από εκατοντάδες άλλες φωνές που μπορεί να μη φαίνονταν αλλά δήλωναν  ότι αυτός ο άντρας δεν πολεμούσε  μόνος…
    Το σκηνικό που μόλις περιέγραψα αποτελεί την πεμπτουσία του DnD και όλων σχεδόν των rpg. Η αιώνια μάχη του καλού με το κακό!!  Αυτή λοιπόν τη μάχη είναι που αντιπροσωπεύει ο Paladin όσο κανένα άλλο Class στο παιχνίδι.
Το Dnd είναι κατεξοχήν ένα μεσαιωνικό παιχνίδι. Χαρακτηριστικό του μεσαίωνα ήταν οι ιππότες. Έτσι λοιπόν και σε ένα μεσαιωνικό παιχνίδι δεν γίνεται να μην τους     συμπεριλάβεις. Τον ρόλο λοιπόν του ιππότη ήλθε να τον παίξει επάξια ο Paladin.
  Οι ιππότες στην πραγματικότητα ήταν δυο ειδών: Οι κοσμικοί, οι οποίοι ήταν ευγενείς, είχαν κάποιο οικόσημο  και ανήκαν στην υπηρεσία του βασιλιά και οι ιππότες εκείνοι  οι οποίοι δημιουργήθηκαν αρκετά αργότερα, ανήκαν σε κάποιο τάγμα και ήταν κάτι σαν μοναχοί-πολεμιστές. Οι γνωστοί σε όλους μας σταυροφόροι. Οι σταυροφόροι ήταν και οι επονομαζόμενοι πολεμιστές του θεού. Η ηρωική φαντασία λοιπόν και κατ’ επέκταση το DnD αφού στηρίζονται τόσο έντονα στη μάχη αυτή του καλού με το κακό, πήραν την καθαρή ουσία του ιπποτισμού όπως ουτοπικά ξεκίνησε στο μεσαίωνα με τον κοσμικό ιππότη και τη συνδύασαν στη φιγούρα ενός σταυροφόρου ο οποίος όμως θα μάχεται κάτι το πραγματικά κακό!!
    Εδώ έγκειται και η μεγάλη πρόκληση του Class. Πολλοί έχουν στο μυαλό τους τον Paladin σαν ένα ρομπότ χωρίς συναισθήματα, προσωπικά θέλω και αδυναμίες το οποίο ακολουθεί τυφλά  έναν πολύ αυστηρό κώδικα συμπεριφοράς  και δεν επιτρέπεται παρεκκλίνει έστω και λίγο από αυτόν.
 
   Κάποιοι από εσάς ίσως να έχετε αναρωτηθεί<< μα και ο Cleric champion of god  είναι αλλά σπανίως ο χαρακτήρας αυτός επωμίζεται τέτοιο βάρος>>. Όλοι οι προβολείς συνήθως πάνε πάνω στον Paladin. Σκεφτείτε και το άλλο. Αν σε ένα party υπάρχει ένας κληρικός και ένας Paladin σε ποιον πιθανότατα θα βάλει ο Dm το μεγάλο ηθικό δίλλημα? Ποιος θα φλερτάρει με το να γίνει Fallen? Η απάντηση φυσικά και είναι ο Paladin. Ο Cleric τις περισσότερες φορές περνάει στα παρασκήνιο.
   Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή ο Cleric αντιπροσωπεύει στο μυαλό μας , τον παππά που όλοι έχουμε δει στην εκκλησία, απλά φτιαγμένο και ραμμένο για το Dnd. Όχι δηλαδή κάτι το ασυνήθιστο.  Ο ιππότης-Paladin όμως είναι μια φιγούρα που την ξέρουμε μόνο από τα μυθιστορήματα και τα παραμύθια και έχει εξιδανικευτεί τόσο πολύ στο μυαλό μας χάνοντας αρκετά από την ανθρώπινη υπόστασή της.
   Μια άλλη δυσκολία που συνήθως θα βρει ο παίκτης που θα παίξει τον Paladin είναι η αντιμετώπιση που θα έχει από τους συμπαίκτες του. Υπάρχουν πολύ παίκτες οι οποίοι με το που ακούσουν ότι θα παίξει κάποιος Paladin θα σκεφτούν ότι θα μπει στο Party κάποιος που θα τους κρίνει, θα τους επιβάλει να κάνουν το σωστό και  ότι θα πρέπει συνέχεια να ψάχνουν τρόπους για να μη μάθει ότι ο Rogue για παράδειγμα έκλεψε τον ταβερνιάρη.  Με λίγα λόγια νιώθουν ότι θα τους περιορίσει το παιχνίδι. 
    Επίσης πριν καν μπει ο Paladin στο Party ίσως υπάρξουν και εκείνοι οι παίκτες οι οποίοι θα περιμένουν μια φιγούρα η οποία σε κάθε της πρόταση θα βάζει τον θεό μπροστά, και οποιαδήποτε στραβή και να γίνει αυτό το ρομπότ βάζοντας πάνω απ’ όλα το νόμο θα στραφεί εναντίον του party, εκτός και αν όλοι συμφωνήσουν με τη θέλησή του.
     Αυτός  λοιπόν ο Paladin που περιέγραψα πιο πάνω, είναι ο Paladin που μάλλον θα παίξει ένας πρωτάρης. Είναι ο Paladin εκείνος που θα φέρει ανισορροπία στην ομάδα, όντως θα περιορίζει τους συμπαίκτες του και δεν θα έχει καθόλου προσωπικότητα. Τι εννοώ? Σκεφτείτε κάποιον που θα  παίξει  έναν Paladin ρομπότ σε μια περιπέτεια και αποφασίσει σε μια άλλη διαφορετική να ξαναπαίξει το ίδιο Class. θα καταλήξει  να παίζει πάλι τον ίδιο τέλειο-μη ανθρώπινο-σπαστικό χαρακτήρα που είχε παίξει και στην προηγούμενη περιπέτεια, αλλάζοντας απλά το όνομα στο χαρτί και μάλλον τα εξωτερικά χαρακτηριστικά. Έτσι για ποικιλία.
Εδώ θεωρώ καθήκον μου να αναφερθώ στο ζήτημα του Lawful good.  Στo players handbook το Lawful good έχει τον εξής ορισμό:
Lawful good “σταυροφόρος” : O Lawful good χαρακτήρας συμπεριφέρεται όπως ένας καλός άνθρωπος απαιτείται να συμπεριφερθεί. Συνδυάζει την υποχρέωση να εναντιώνεται στο κακό και την αφοσίωση  να μάχεται αδυσώπητα. Λέει την αλήθεια, κρατάει το λόγο της, βοηθάει όσους βρίσκονται σε ανάγκη και μιλάει όπου δει την αδικία. Ο Lawful good χαρακτήρας  μισεί να βλέπει τους ένοχους να μην τιμωρούνται. Η Alhandra, ένας paladin ο οποίος μάχεται το κακό χωρίς έλεος και προστατεύει τους αθώους χωρίς δισταγμό, είναι ένας Lawful good χαρακτήρας.
  Όσες φορές  έπαιξα Paladin οι περισσότεροι συμπαίκτες μου είχαν την εντύπωση ότι αυτό το Lawful good σήμαινε ότι έπρεπε να πηγαίνεις  πάντα με το γράμμα του νόμου. Και όταν έλεγαν νόμο εννοούσαν την εκάστοτε νομοθεσία.  Κάτι που φυσικά είναι εντελώς περιοριστικό και μπορεί να σου δημιουργεί τεράστιες δυσκολίες. Είναι μάλιστα και ένας από τους κύριους λόγους για τον οποίο οι περισσότεροι προτιμούν να μην έχουν ένα Paladin στην ομάδα. Φυσικά κάτι τέτοιο στον ορισμό του alignment δεν υπάρχει. Και αυτό είναι απολύτως λογικό.  Στο Dnd υπάρχουν σίγουρα οι πόλεις εκείνες στις οποίες η επίσημη θρησκεία τυχαίνει να είναι κάποια θεότητα του καλού και  η νομοθεσία έχει γίνει  με βάση της διδαχές της. Τι γίνεται όμως με άλλες πόλεις που μπορεί να υπάρχουν τυραννικά καθεστώτα;  Η σε μια πόλη που οι περισσότεροι νόμοι  συνάδουν με ότι μπορούμε να θεωρήσουμε καλό αλλά υπάρχουν και νόμοι οι οποίοι είναι εντελώς άδικοι; Είναι κάτι που σε μια πραγματική κοινωνία το βλέπεις συχνά. Μήπως  πρέπει και αυτούς τους άδικους νόμους ο paladin να τους ακολουθεί και να τους προστατεύει;  Εκεί λοιπόν η θεωρία του Lawful - νομοταγής κάπου χωλαίνει.  Μόλις θυμήθηκα ένα σκηνικό που θα ήθελα να μοιραστώ.
     Έτυχε να βρεθώ  σαν Paladin έξω από το σπίτι ενός εμπόρου ο οποίος είχε απαγάγει εδώ και καιρό τη γυναίκα μου, την είχε σαν σκλάβα του και συνέχεια σε όλη την περιπέτεια μου ξέφευγε. Μόλις λοιπόν τον εντόπισα χτύπησα την πόρτα και είπα στον υπηρέτη να μου ανοίξει γιατί και καλά είχα ένα πολύ σημαντικό γράμμα από το βασιλιά που έπρεπε να παραδώσω. Ο έμπορος γνωρίζοντας ότι τον κυνηγούσα είχε δώσει σαφές εντολές να μην ανοίξουν σε κανέναν και ήδη εκείνη τη στιγμή ετοιμάζονταν να φύγει από την πίσω πόρτα. Χωρίς να το σκεφτώ και πολύ έριξα μια κλοτσιά στην πόρτα, πολέμησα με τους φρουρούς που βρέθηκαν στο δρόμο μου και τον πρόλαβα.  Εκεί ήταν που σταμάτησε το παιχνίδι για την επόμενη μια ώρα, διότι υπήρχε έντονα στο τραπέζι η άποψη ότι ο Paladin έπρεπε να έχει φέρει ειδική άδεια από την φρουρά που θα του επέτρεπε να μπει νόμιμα και να ψάξει  μέσα στο σπίτι. Και μάλιστα αν οι ιδιοκτήτες του σπιτιού είχαν αντίρρηση με το χαρτί αυτό, έπρεπε να φύγω και να επιστρέψω με τη φρουρά.  Μάλιστα, έλεγαν ότι το να σπάσω την πόρτα και να μπω έτσι μέσα ήταν πράξη ενός Chaotic  good barbarian και όχι ενός Paladin. Φυσικά καταλαβαίνετε ότι όποιος Paladin δρα και φέρεται  με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο δεν πιάνει τους κακούς αλλά καταντάει μια καρικατούρα.
  Για να παίξει λοιπόν κάποιος αυτό το τόσο όμορφο class στο παιχνίδι πρέπει να έχει στο μυαλό του κάποια βασικά πράγματα.
  Πρώτον. Ο Paladin είναι άνθρωπος! Αυτός ο άνθρωπος έχει προσωπικότητα η οποία περιλαμβάνει  συναισθήματα  και αδυναμίες. Παλεύει  όμως κάθε μέρα με αυτές, στην προσπάθεια του να ακολουθήσει τον αυστηρό κώδικα του Paladin. Αυτό είναι πολύ ωραίο να φανεί στο rp.
    Φανταστείτε για παράδειγμα έναν άνθρωπο ο οποίος έχει μια μεγάλη αδυναμία. Ας πούμε το ποτό. Ο τελευταίος λοιπόν όπου βρίσκει ταβέρνα γίνεται λιάρδα!  Έχει γυρίσει μάλιστα όλες τις ταβέρνες της πόλης, έχει συζητήσει με κάθε λογής άνθρωπο ακούγοντας τις ιστορίες τους προσεκτικά και όποιον μπορούσε, μια στο τόσο τον βοηθούσε χωρίς όμως εκείνος να φανεί. Γνωρίζει όμως ότι το να πίνει είναι λάθος. Έκανε πολλές προσπάθειες να το κόψει άλλα κάθε φορά που βρίσκεται έξω από μια ταβέρνα απλά δεν μπορεί να αντισταθεί. Στο  τέλος αποφάσισε ότι ο μόνος τρόπος για να απαλλαγεί από τη συνήθειά του και για να ξαναποκτήσει ένα καλό όνομα στο Order , ήταν να ακολουθήσει το adventuring. Τουλάχιστον έτσι, τον περισσότερο καιρό θα βρίσκεται μακριά  από οποιαδήποτε ταβέρνα.
    Μόλις ο Paladin απέκτησε προσωπικότητα. Και μάλιστα πολύ ιδιαίτερη. Έφυγε επίσης  από το βάθρο του τέλειου-σπασίκλα και έγινε αρκετά πιο ανθρώπινος.
  Δεύτερον.  Όταν ο paladin παίζει Rp με τους συμπαίκτες του, είναι καλό  να περιορίσει τους πολλούς κομπασμούς και μην τους δείξει σε καμία περίπτωση ότι είναι κάτι το ανώτερο. Γιατί πολύ απλά δεν είναι!
Φανταστείτε την εξής φιγούρα. Ένας Paladin συστήνεται στην ομάδα: Είμαι ένας ψηλός μελαχρινός άνδρας με ασημένια πανοπλία και σας πλησιάζω από μακριά.  Πάνω από την πανοπλία φοράω ένα κόκκινο tabard με το σήμα του Pelor κεντημένο με χρυσαφί κλωστή.  Α ξέχασα να αναφέρω ότι έρχομαι πάνω στο mount μου το οποίο είναι κάτασπρο με μια μαύρη χαίτη. Αφού πλησιάσω αρκετά, κατεβαίνω σας κοιτάω και λέω με βαριά φωνή: Sir Gregor Sideris.  Paladin του Pelor.   Το μόνο που λείπει είναι μια μπάντα και ένας άνθρωπος για να στρώσει το κόκκινο χαλί.  
   Ήδη αυτός ο παίκτης έχει  πάρει όλους τους προβολείς απάνω του και ο rogue της ομάδας ψάχνει από τώρα τρόπους για να τον πειράξει.  Επίσης αυτό που παρουσίασε δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο. Απλά έκανε μια παρουσίαση του Class και όχι του χαρακτήρα. Κάπως έτσι ο Dm θα παρουσίαζε τον οποιονδήποτε υψηλόβαθμο Paladin της πόλης, ο οποίος έρχεται να επιβάλλει την τάξη. Αυτή σίγουρα είναι μια ανεπιθύμητη φιγούρα σε ένα party.
  Ας βάλουμε τώρα τον paladin της ταβέρνας να παρουσιαστεί:   Βλέπετε από μακριά μια παρέα από τέσσερις άντρες να περπατούν στον δρόμο πιασμένοι στους ώμους και να τραγουδούν. Κάποιοι μάλλον φαίνονται μεθυσμένοι και είναι ακόμα μεσημέρι. Ο Μεσαίος από αυτούς δεν φοράει ρούχα αλλά μια ασημένια  πανοπλία και έχει ένα greatsword στην πλάτη. Μόλις η παρέα φτάνει στην πλατεία ο άντρας με την πανοπλία σας κοιτά. Γυρνάει τότε στην παρέα του και τους λέει :<<θα τα ξαναπούμε δεν θα αργήσω να έρθω.>> Στη συνέχεια  πλησιάζει προς τα εσάς. Καθώς πλησιάζει φαίνεται στον δεξί ώμο της πανοπλίας χαραγμένο το σήμα του Pelor. Ξαφνικά τον βλέπετε να ψάχνει κάτι στη ζώνη του και να μην το βρίσκει. Τότε αποκρίνεται  σε εσας λέει:<< μισό λεπτό παιδιά δεν θα αργήσω.>> Τρέχει αμέσως στην παρέα που μόλις άφησε και τραβάει από το στόμα κάποιου ένα ασημένιο φλασκί. Το κοιτάζει καλά, το ζυγίζει με το χέρι και το τοποθετεί με προσοχή στη μέση του. Αφού λοιπόν σας ξαναπλησιάζει λέει: << Με συγχωρείτε πολύ για τη μικρή καθυστέρηση αλλά είχα μια συνάντηση με κάποιους πολύ σημαντικούς κυρίους στην ταβέρνα του γέρο  Όμπουρ.  Μα  που πήγαν οι τρόποι μου? To όνομά μου είναι Grigor Sideris και από όσο  ξέρω θα συνταξιδέψουμε>>
    Στην τελευταία ιστορία δεν έβαλα το Sir μπροστά από το όνομα του Paladin και το tabard. Αυτό για τον εξής απλό λόγο. Είναι πολύ πιο ωραίο τον τίτλο του Sir και το tabard ο χαρακτήρας σου να τα αποκτήσει με τη βοήθεια της ομάδας, ολοκληρώνοντας κάποιο ή κάποια προσωπικά Quest.  Σκεφτείτε για παράδειγμα ότι μια ομάδα πειρατών τρομοκρατεί  τις θάλασσες μιας περιοχής. Η ομάδα στην οποία βρίσκεται και ο Paladin πάει να βρει το κρησφύγετο τους. Στο τέλος λοιπόν όχι μόνο το βρίσκουν αλλά καταφέρνουν με εξυπνάδα και ικανότητα να τους σταματήσουν μόνοι τους. Γυρνώντας λοιπόν η ομάδα στην πόλη, ο βασιλιάς κάνει μια επίσημη τελετή στην οποία παρασημοφορεί και δίνει δώρα σ τον καθένα τους ξεχωριστά. Στο τέλος, ο ανώτατος ιππότης του τάγματος στο οποίο ανήκε ο Paladin τον χρίζει sir.  Από εκεί και πέρα τον τίτλο του Sir οι παίκτες θα τον αναφέρουν συνέχεια  και μάλιστα θα χαίρονται με αυτό.
  Τρίτον, ο Paladin και η ξεροκεφαλιά. Δεν είναι όλοι οι Paladins ξεροκέφαλοι. Ένας ξεροκέφαλος Paladin ο οποίος σε όποια πρόταση και να πει αναφέρει τον θεό του και κρίνει τα “παραπτώματα” των συμπαικτών του, δε γίνεται να σταθεί σε ένα Party. Είναι καλό ο Paladin να πάρει το ρόλο του καλού, έμπιστου φίλου ο οποίος μπορεί να μη συμφωνεί εκατό τοις εκατό με μια απόφαση που πήραν όλοι οι υπόλοιποι, αλλά θα την ακολουθήσει επειδή και μόνο βρίσκεται στην ομάδα. Εκτός και αν αυτή η απόφαση πάει εντελώς αντίθετα με την ηθική του.  Δεν θα μπορούσε για παράδειγμα ο Paladin της ομάδας να γνωρίζει ότι ο μπορεί Rogue να ξαφρίζει όλα  πορτοφόλια σε όποια ταβέρνα και να καθίσουν, αλλά πέρα από αυτό είναι ένας φίλος με τον οποίο έχουν μιλήσει ατέλειωτες ώρες κατά την διάρκεια των ταξιδιών τους, έχουν σώσει ο ένας τη ζωή του άλλου αμέτρητες φορές  και έχουν εμπιστευτεί τις προσωπικές τους ιστορίες? Τότε μάλλον το κλέψιμο στην ταβέρνα γίνεται μια αδυναμία και ο paladin ως άνθρωπος βλέπει ένα πολύτιμο φίλο τον οποίο δεν θέλει να χάσει.
  Τελειώνοντας , θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο paladin δεν είναι ένα class το οποίο μπορείς να παίξεις σε κάθε Party. Και όταν λέω Party, εδώ εννοώ τους ανθρώπους και όχι τους χαρακτήρες.  Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι και θα είναι προκατειλημμένοι με το συγκεκριμένο class και όσο καλή διάθεση και να έχει κάποιος εκείνοι θα συνεχίσουν να του κάνουν τη ζωή δύσκολή Επειδή πολύ απλά είναι ο Paladin. O Cleric είναι πάντα στο απυρόβλητο αφού κάνει τα cure critical στη μάχη. Επίσης καλό θα ήταν να συζητήσεις κανείς και λίγο με τον Dm γιατί μπορεί εκείνος να θεωρεί ότι ο Paladin  είναι απλά τέλειος και με την πρώτη «παρατυπία» θα πει :
<< και τότε ξαφνικά νιώθεις την αύρα σου να εξασθενεί…>>.
                                                                                                          Written by The Goblin king